برنامه خوراک دهی

خوراک آغازین

عملکرد نهایی وزن بدن ارتباط مثبتی با سرعت رشد اولیه دارد (نظیر وزن بدن 7 روزگی)، بنابراین تضمین این که جوجه ها شروع خوب خواهند داشت، حیاتی است. خوراک آغازین معمولا تا 10 روزگی خورانده می شود اما چنانچه وزن هدف محقق نشده باشد این خوراک می تواند تا 14 روزگی نیز داده شود.

خوراک رشد

خوراک رشد طیور گوشتی معمولا برای 16-14 روز خورانده می شود. انتقال از خوراک آغازین به خوراک رشد شامل تغییر در بافت خوراک از کرامبل یا پلت ریز به پلت و نیز شامل تغییر در تراکم مواد مغذی است.

خوراک پایانی

خوراک پایانی معمولا بعد از 25 روزگی تغذیه می گردد. جهت سوددهی مطلوب مرغ گوشتی پرورش یافته بیش از 42 روز نیاز به خوراک پایانی اضافی است. تصمیم گیری در مورد تعداد خوراک های پایانی مرغ گوشتی به سن و وزن مورد نظر در فرآوری و توانایی های کارخانه خوراک بستگی دارد.

محیط

خروج نیتروژن و آمونیاک می تواند از طریق به حداقل رساندن سطوح مازاد پروتئین خام کاهش یابد این امر از طریق فرمولاسیون جیره به منظور تامین سطوح پیشنهادی اسیدهای آمینه ی ضروری قابل هضم و استفاده از اسیدهای آمینه ی سنتتیک به موثرترین شکل انجام می گیرد. میزان دفع فسفر می تواند از طریق اجتناب از سطوح مازاد فسفر کاهش یابد. قابلیت هضم می تواند از طریق استفاده از آنزیم های فیتاز در جیره افزایش یابد.

 

کیفیت بستر

سطوح پایین تر رطوبت بستر منجر به آزادسازی مقادیر کمتر آمونیاک به داخل هوا می شود که این امر به کاهش استرس تنفسی کمک می کند. بروز ناهنجاری های بالشتک پا (FPD ) با کیفیت خوب بستر کاهش می یابد.

در شرایطی که کارهای مدیریتی، سلامت و محیطی به نحو خوبی انجام می شوند دنبال کردن استراتژی های تغذیه ای می تواند به حفظ کیفیت خوب بستر کمک کند:

کیفیت پروتئین

اختلال در تامین سطح مناسب پروتئین جیره از مواد خام با کیفیت خوب منجر به شکل گیری سطوح بالای اسید اوریک در کبد و دفع توسط کلیه ها می شود. این امر مصرف آب را تحریک کرده و اثر منفی بر روی سلامت دستگاه گوارش داشته و سبب ایجاد فضولات آبکی می شود که در نهایت خیس شدن بستر و خطر بروز ناهنجاری های بالشتک پا را به دنبال دارد. فرموله کردن جیره به طوری که مصرف مواد مغذی متناسب با احتیاجات پرنده باشد خطر خیس شدن بستر را کاهش می دهد.

مواد معدنی

فراهم کردن سطوح نامتعادل از سدیم، پتاسیم و کلر جیره می تواند سبب خیس شدن بستر شود. افزودن آنزیم فیتاز به جیره های طیور گوشتی نه تنها آزادسازی فسفر از مواد گیاهی بلکه آزادسازی دیگر مواد معدنی را هم افزایش میدهد. برای اجتناب از بروز مشکلات بستر این امر باید هنگام فرموله کردن جیره ها با آنزیم فیتاز لحاظ شود.

قابلیت هضم مواد خام

استفاده از مواد خام با قابلیت هضم پایین یا مواد خام با سطح بالایی از الیاف خام باید به حداقل برسد چون این مواد اثر منفی بر روی عملکرد دستگاه گوارش، میزان دفع آب و کیفیت بستر دارند. استفاده از آنزیم های پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای می تواند ابزار مهمی برای بهبود سلامت دستگاه گوارش و کنترل کیفیت بستر باشد. این آنزیم ها چسبندگی دستگاه گوارش را کاهش داده و منجر به خشک شدن بستر می شوند.